Malam Tu Aku Jumpa Versi Aku Yang Dah Pilih… Tapi Dia Nampak Lagi Penat
Malam Tu Aku Jumpa Versi Aku Yang Dah Pilih… Tapi Dia Nampak Lagi Penat
Malam tu… aku lapar.
Bukan jenis lapar yang boleh settle dengan makanan.
Lebih kepada… sesuatu yang kosong tapi tak tahu apa.
Aku buka fridge.
Kosong.
Padahal aku tahu… semalam aku ada beli barang.
Aku tutup fridge.
Buka balik.
Masih kosong.
Aku pandang lama.
Macam tunggu sesuatu muncul.
Tak ada apa-apa.
“Tak payah tengok lama-lama… memang tak ada.”
Aku pusing.
Ada seorang lelaki duduk di kerusi.
Muka dia… sama macam aku.
Cuma nampak lebih penat.
Aku tak terkejut.
Macam otak aku dah malas nak react benda pelik.
“Kau siapa?”
Dia gelak kecil.
“Aku… versi kau yang dah pilih.”
Aku diam.
“Pilih apa?”
Dia angkat bahu.
“Semua benda yang kau tak jadi pilih.”
Aku duduk depan dia.
“Jadi… hidup kau okay?”
Dia fikir lama.
Lama sangat… sampai jawapan dia jadi menakutkan.
“Aku makan,” dia cakap akhirnya.
“Tiap kali lapar… aku pilih je.”
“Best lah tu.”
Dia pandang aku.
“Makan je… bukan bermaksud kenyang.”
Sunyi.
“Kalau kau dah pilih semua… kenapa kau nampak lagi penat?”
Dia senyum sikit.
Senyum yang tak convince sesiapa.
“Sebab setiap kali kau pilih…”
“…kau kena hidup dengan pilihan tu.”
Aku tunduk.
“Aku ingat kalau aku tak pilih… aku selamat.”
Dia gelak.
Bukan lawak.
Lebih kepada… kesian.
“Kau ingat tak pilih tu neutral?”
“Tak pilih pun… ada harga dia.”
Aku pandang fridge.
Masih kosong.
“Aku lapar.”
“Ya,” dia jawab.
“Memang.”
“Tapi kalau aku pilih… mungkin aku menyesal.”
Dia pandang aku tepat.
“Dan kalau kau tak pilih…”
“…kau akan ulang malam ni lagi.”
Aku nak jawab.
Tapi tiba-tiba… dia hilang.
Sunyi.
Phone di tangan.
Perut masih lapar.
Aku buka app.
Scroll.
Ayam.
Burger.
Nasi.
Semua nampak sama.
Macam sebelum ni.
Jari aku berhenti.
Atas button “order”.
Dan untuk kali pertama…
aku tak takut salah pilih.
aku takut… ulang benda yang sama.
Kadang kita ingat kita tengah elak kesilapan.
Padahal…
kita cuma ulang keadaan yang sama
dengan cara yang lebih perlahan.
Dan yang paling pelik…
versi kita yang dah “berani pilih”…
pun tak nampak bahagia sangat.
Jadi soalan dia bukan lagi nak pilih apa.
Tapi… nak sanggup hidup dengan pilihan,
atau sanggup ulang benda yang sama setiap hari.
Comments